Zdjęcia lotnicze zapewniają administratorom systemów GIS i innym specjalistom realistyczny widok regionu z lotu ptaka. Nie zawsze jednak oddają one pełny obraz sytuacji. Chociaż zdjęcie lotnicze może stanowić realistyczne odwzorowanie powierzchni Ziemi, nie zawsze jest w stanie dokładnie przedstawić takich elementów, jak dane dotyczące wysokości terenu. Przyglądając się
Dane LiDAR, oparte na technologii laserowej, stanowi jeden ze sposobów pozyskiwania informacji o ukształtowaniu terenu i pokryciu terenu. Istnieją jednak inne metody uzyskiwania informacji o otaczającym nas terenie oraz klasyfikowania powierzchni, roślinności i innych szczegółów na ziemi. Jedną z nich jest wykorzystanie obrazowania w bliskiej podczerwieni.
Ludzkie oko dostrzega jedynie światło widzialne w widmie elektromagnetycznym. Wynika to z faktu, że receptory, czyli czopki, w naszych oczach rozróżniają kolory w zakresie czerwieni, zieleni i błękitu. Istnieją jednak sposoby, dzięki którym ludzie mogą „widzieć” to, czego nie są w stanie dostrzec: promieniowanie ultrafioletowe (UV), promieniowanie rentgenowskie, promieniowanie gamma, promieniowanie podczerwone, mikrofale i fale radiowe.
Jeśli chodzi o widmo podczerwone, znajdujące się tuż poza zakresem światła widzialnego, kamery wielospektralne rejestrują to, czego ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec. Kamery te rejestrują częstotliwości bliskiej podczerwieni (NIR) w celu klasyfikacji roślinności, powierzchni nieprzepuszczalnych i innych elementów widocznych na zdjęciach.
Bliska podczerwień ma wiele zastosowań. W szczególności zdjęcia lotnicze wykonane w tym paśmie pozwalają na wizualną identyfikację obecności i stanu roślinności. Systemy GIS, rolnictwo oraz agencje samorządowe wykorzystują NIR do wykrywania roślinności, powierzchni nieprzepuszczalnych, zanieczyszczeń i innych elementów.
Inwentaryzacja roślinności i upraw
Inwentaryzacja roślinności pomaga specjalistom z branży GIS oraz z innych sektorów w ilościowym określeniu i klasyfikacji roślinności na danym obszarze. Przykładem takiej inwentaryzacji jest inwentaryzacja roślinności przeprowadzona przez Służbę Parków Narodowych (National Park Service), w ramach której klasyfikuje się, opisuje i nanosi na mapy zbiorowiska roślinne w parkach narodowych Stanów Zjednoczonych. Pracownicy służb publicznych, kierownicy ds. GIS, geodeci, inżynierowie i inni lokalni decydenci mogą potrzebować informacji o występowaniu roślinności, aby ograniczyć ingerencję w linie energetyczne lub rurociągi. Nadmierna roślinność może również
stanowią inne zagrożenia, takie jak zwiększenie ryzyka wystąpienia pożaru lasu lub zapewnienie osłony osobom dopuszczającym się aktów wandalizmu i innych nielegalnych działań.
Dzięki wykorzystaniu zdjęć lotniczych, technologii bliskiej podczerwieni (NIR) oraz teledetekcji lokalne wydziały GIS i większe agencje rządowe oszczędzają czas poświęcany na wizyty terenowe i ręczne metody klasyfikacji. Branża rolnicza wykorzystuje technologię NIR do oceny stanu upraw oraz określania ilości poszczególnych rodzajów plonów.
Agencje stanowe i federalne, a także sektor prywatny, wykorzystują technologię NIR do badania i mapowania roślinności oraz gleby. Obejmuje to wszystkie rodzaje roślinności, od flory leśnej na terenach publicznych po uprawy w gospodarstwach rolnych na dużą skalę.
Wyznaczanie granic terenów podmokłych
Tereny podmokłe należą do najbardziej zróżnicowanych ekosystemów na świecie; obejmują one bagna, mokradła, torfowiska i inne obszary nasycone wodami gruntowymi lub powierzchniowymi, które mimo to stanowią środowisko życia dla roślin i niektórych gatunków zwierząt. Obecność terenów podmokłych może poprawiać jakość wody i ograniczać erozję. Obszary te pełnią również rolę naturalnego siedliska dla zwierząt i sprzyjają różnorodności biologicznej.
Aby promować ochronę tych obszarów, agencje rządowe i organizacje ekologiczne stosują proces zwany wyznaczaniem granic terenów podmokłych. Aby dany obszar został sklasyfikowany jako teren podmokły, musi posiadać gleby hydryczne,
roślinność wodnaoraz
hydrologia.
Agencje zajmujące się wyznaczaniem granic terenów podmokłych wykorzystują te kryteria do wyznaczania granic takich obszarów. Do gromadzenia danych korzystają również z map lotniczych i zdjęć lotniczych, a także z technologii NIR. Rozwiązania takie jak NIR i ortogonalne zdjęcia lotnicze zapewniają agencjom narzędzia do klasyfikacji i obsługi takich obszarów.
Mapowanie powierzchni nieprzepuszczalnych
W większości obszarów miejskich i podmiejskich nie ma akrów upraw ani mil terenów podmokłych. Znajduje się tam jednak więcej powierzchni nieprzepuszczalnych. Do tych powierzchni, nieprzepuszczających wody, zaliczają się nawierzchnie utwardzone (takie jak drogi, chodniki, podjazdy i parkingi), a także dachy i zagęszczona gleba.
W wielu obszarach władze lokalne muszą obliczać odpływ wód opadowych dla każdej nieruchomości na podstawie powierzchni nieprzepuszczalnych. Niektóre agencje traktują ilość powierzchni nieprzepuszczalnych jako ogólny wskaźnik stanu środowiska w danym regionie, ponieważ te utwardzone powierzchnie mogą wywierać katastrofalny wpływ na środowisko.
Według jednego z badań, powierzchnie nieprzepuszczalne mogą pogorszyć jakość wody, zmniejszyć populacje ryb oraz zasoby wód gruntowych; zwiększają one również prawdopodobieństwo fragmentacji siedlisk, powodzi oraz
efekty miejskiej wyspy ciepła.
Dane uzyskane z obrazów w bliskiej podczerwieni są ściśle powiązane z kwestiami środowiskowymi. Technologia NIR pozwala organom administracyjnym na łatwiejsze określenie obecności powierzchni nieprzepuszczalnych. To z kolei pomaga im ustalić właściwą wysokość podatków lub opłat, które mają zrównoważyć koszty działań naprawczych w zakresie ochrony środowiska.
Promieniowanie bliskiej podczerwieni z EagleView
EagleView oferuje teraz Obrazy czteropasmowe. Obejmuje to standardowe pasma RGB oraz pasmo bliskiej podczerwieni jako dodatek do ortomosaiki o wysokiej rozdzielczości Pictometry® AccuPLUS®. Chcesz dowiedzieć się więcej o naszym rozwiązaniu Pictometry AccuPLUS? Zobacz, jak działa, pobierając kopię naszego Oferta Pictometry AccuPLUS.